ایمپلنت ناموفق یا نارسایی ایمپلنت زمانی اتفاق می‌افتد که ایمپلنت دندان در مراحل اولیه بهبودی رد شود یا به دلایل مختلف منجر به شکست شود. اگرچه به طور کلی میزان شکست در کاشت‌های دندانی کم است، اما مواردی وجود دارد که خطر نارسایی اولیه ایمپلنت را افزایش می‌دهد. موفقیت آمیز بودن کاشت دندان تا حد زیادی به سلامت کلی دهان بیمار ، تجربه دندانپزشک ، جایی که ایمپلنت در دهان قرار دارد و نوع کاشت دندان مورد استفاده، بستگی دارد.

نارسایی اولیه کاشت معمولاً به دلیل عدم تجمع استخوان در اطراف ایمپلنت است که می‌تواند نشان دهنده اختلال در بهبود استخوان باشد. عوامل خطر که ریسک ایمپلنت ناموفق یا شکست ایمپلنت را افزایش می‌دهد شامل ، سیگار کشیدن ، عفونت ، کمبود تراکم اولیه استخوان، کیفیت پایین استخوان و شرایط کاشت است. از دیگر عوامل خطرزای این بیماری می‌توان به سن و جنس بیمار ، ارتفاع و سطح کاشت ایمپلنت ، نوع عمل جراحی و عدم استفاده از آنتی بیوتیک‌های پیشگیری کننده، اشاره کرد. شناخت عوامل خطر و پیشگیری و کاهش آنها می‌تواند به دندانپزشکان در بهبود نتیجه کمک کند.

علائم پس زدن ایمپلنت :

  • درد مزمن
  • حرکت قابل توجه ایمپلنت دندان
  • عفونت ناحیه
  • از دست دادن پیشرونده قابل توجه استخوان اطراف ایمپلنت Dysesthesia غیرقابل تحمل (بیهوشی یا پارستزی)
  •  فیستول های Oroantral یا oronasal
  • شکستگی استخوان
  •  مشکلات روانی یا سایر مشکلات پزشکی
  •  شکستن ایمپلنت به طور غیرقابل تصحیح
  • آسیب غیرقابل برگشت احتمالی به دندانهای مجاور
نشانه های ایمپلنت موفق

نشانه های ایمپلنت موفق

فاکتورهای ریسک که منجر به ایمپلنت ناموفق می شوند

فاکتورهای ریسک که منجر به ایمپلنت ناموفق می شوند

استعمال دخانیات به عنوان یک عامل خطر برای عدم موفقیت در کاشت ایمپلنت، نشان می‌دهد که سیگاری‌ها شیوع بیماری‌های پریودنتال ، از دست دادن دندان‌ها و سرطان دهان را افزایش می‌دهند. 26 مطالعه مختلف وجود دارد که ایمپلنت ناموفق را با سیگار کشیدن مرتبط می‌کنند. صدمه به بافت و کاهش اکسیژن‌رسانی به بافت بر بهبود زخم تأثیر منفی می‌گذارد . نیکوتین به عنوان عنصر اصلی سیگار باعث افزایش تکثیر گلبول‌های قرمز (RBCs) ، ماکروفاژها و فیبروبلاست می‌شود که عنصر اصلی بهبودی هستند.

سیگار همچنین باعث افزایش چسبندگی پلاکت‌ها می‌شود که می‌تواند منجر به perfusion ضعیف در اثر ریزگردها شود. همچنین با افزایش رهاسازی اپی نفرین و نور اپی نفرین به عنوان symptomatic عمل می‌کند ، و باعث افزایش انقباض عروق می‌شود .

به طور خاص نارسایی ایمپلنت در افراد سیگاری 28/11٪ نسبت به 4.76٪ در افراد غیر سیگاری بود. سیگار کشیدن ممکن است بر کیفیت استخوان و سلول‌های استخوان‌ساز تأثیر بگذارد و ترکان می‌تواند منجر به بازگشت به سطح سالم شود. در حقیقت، میزان موفقیت ایمپلنت دندانی در مقایسه با افراد غیر سیگاری دو برابر در افراد سیگاری مشاهده می‌شود و همچنین ایمپلنت فک بالا در این مقایسه بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

عامل براکسیسم یا دندان قروچه در ایمپلنت ناموفق

عادات بروکسیسم و بیماری‌های اکلوزال بسیار شایع است. نیروهای اکلوزالی سنگین یک عامل خطر برای شل شدن کاشت دندان و ایمپلنت ناموفق هستند. بیش از 77٪ از شکستگی‌های ایمپلنت در بیمارانی که علائم و سابقه بروکسیسم مزمن دارند رخ می‌دهد.

درد بعد از ایمپلنت :

بعد از گذاشتن ایمپلنت در شرایطی که استخوان بیمار شرایط ایده آل داشته و نیاز به پیوند استخوان (GBR) نداشته باشد، درد تا حدودا 1 هفته کاملا طبیعی است و جای نگرانی نمی‌باشد. همچنین در شرایطی که برای بیمار پیوند استخوان انجام می‌شود درد ناحیه‌ی ایمپلنت ممکن است 2-3 هفته طول بکشد
هنگامی که کاشت به بهبودی اولیه رسید ، عدم وجود درد در زیر نیروهای عمودی یا افقی ملاک اصلی ذهنی است. درد پس از بهبودی نباید با ایمپلنت همراه باشد. در صورت وجود ، بیشتر مواقع مربوط به جزئی از پروتز یا فشار روی بافت نرم است. ضربه و نیروی تا 500 گرم (1.2 psi) ممکن است از نظر بالینی برای ارزیابی درد یا ناراحتی کاشت استفاده شود. درد در هنگام کاشت معیار ذهنی است که کاشت را در رده شکست قرار می‌دهد و نشانه ایمپلنت ناموفق است.