کاشت ایمپلنت چیست و چگونه کار می‌کند؟
ایمپلنت دندانی یک قطعه استوانه ای شکل شبیه به ریشه دندان است که از جنس فلز تیتانیوم یا سرامیک (زیرکونیا) ساخته می‌شود. این قطعه طی یک جراحی دقیق درون استخوان فک قرار می‌گیرد. تا با استخوان جوش خورده و پایه‌ای محکم برای روکش دندان ایجاد کند.
کدام دندان ها را می‌توان با ایمپلنت دیجیتال جایگزین کرد؟
مراحل درمان ایمپلنت به چه صورت است؟
مراحل درمان ایمپلنت از بررسی شرایط دهان و فک شروع می شود و تا طراحی و قرارگیری دندان نهایی ادامه پیدا می‌کند. در روش ایمپلنت دیجیتال، فناوری های نوین به دندانپزشک کمک می کنند هر مرحله را با دقت بیشتری برنامه ریزی کند. حالا قدم به قدم با مراحل این درمان آشنا می شویم و ابتدا به معرفی و بررسی دقیق هر مرحله می‌پردازیم. تا با مسیر کامل درمان آشنا شوید.
تهیه تصاویر از داخل دهان (قالبگیری دیجیتال)
تشخیص و طرح درمان
طراحی و ساخت
کاشت ایمپلنت
1. تهیه تصاویر از داخل دهان (قالبگیری دیجیتال)
بیمار پس از معاینه اولیه، باید:
- به وسیله اسکنرهای داخل دهانی، اسکن گرفته می شود که با این کار مدل سه بعدی فکین و ارتباط دو فک را خواهیم داشت.
- یک عکس سه بعدی سی‌بی‌سی‌تی (CBCT)، جهت بررسی استخوان تهیه نماید.
نقش اسکنر داخل دهانی در ایمپلنت دیجیتال
اسکنر داخل دهانی با ثبت دقیق تصاویر سه‌بعدی از دندان‌ها و بافت‌های دهان، اطلاعات لازم را برای برنامه‌ریزی ایمپلنت دیجیتال در اختیار پزشک قرار می‌دهد. پزشک با استفاده از این اطلاعات می‌تواند وضعیت دندان‌ها، فضای موجود و ارتباط آن‌ها با محل کاشت ایمپلنت را بهتر بررسی کند. همچنین فایل دیجیتال حاصل از اسکن می‌تواند در طراحی گاید جراحی و ساخت ترمیم نهایی کاربرد داشته باشد. این روند، هماهنگی مراحل درمان و طراحی دقیق‌تر جایگاه ایمپلنت را آسان‌تر می‌کند و نیاز به قالبگیری سنتی را در بسیاری از موارد کاهش می‌دهد.
نقش CBCT در برنامه‌ریزی ایمپلنت دیجیتال
تصویربرداری CBCT اطلاعات سه‌بعدی دقیقی از استخوان فک، موقعیت عصب‌ها و ساختارهای اطراف در اختیار پزشک قرار می‌دهد. پزشک با بررسی این تصاویر می‌تواند محل مناسب کاشت ایمپلنت را بهتر ارزیابی و درمان را با دقت بیشتری برنامه‌ریزی کند. این اطلاعات در طراحی گاید جراحی و انتخاب موقعیت مناسب ایمپلنت نیز کاربرد دارد.
2. تشخیص و طرح درمان
بر اساس مطالعات منتشرشده درباره جراحی هدایت شده ایمپلنت، استفاده از فناوری های دیجیتال می‌تواند دقت برنامه ریزی و جایگذاری ایمپلنت را افزایش دهد.
- بررسی اسکن و CBCT: تصاویر اسکن داخل دهانی و CBCT در نرم‌افزارهای تخصصی بررسی می‌شوند.
- بررسی سلامت دندان‌ها: پوسیدگی، عفونت و وضعیت دندان‌های مجاور ناحیه ایمپلنت بررسی می‌شود.
- بررسی تراکم استخوان: تراکم استخوان با نرم‌افزارهای تخصصی ارزیابی و برنامه درمان متناسب با آن طراحی می‌شود.
- طراحی دندان نهایی: فرم و موقعیت دندان آینده با توجه به دندان‌های مجاور، لثه، استخوان و فک مقابل طراحی و بررسی می‌شود.
- تعیین موقعیت ایمپلنت: بهترین موقعیت ایمپلنت با توجه به استخوان و بافت نرم مشخص می‌شود و مسیر جراحی با درنظرگرفتن عصب، عروق و سینوس‌ها طراحی می‌شود.
3. طراحی و ساخت
پزشک ابتدا موقعیت دقیق ایمپلنت را با نرم‌افزار طراحی و گاید جراحی (Surgical Guide) را متناسب با آن تولید می کند. سپس آباتمنت اختصاصی (Customized Abutment) و روکش موقت یا دائمی را با توجه به شرایط بیمار طراحی و آماده می‌کند. در زمان جراحی، گاید مسیر دقیق کاشت را مشخص می‌کند و پزشک در شرایط مناسب، ایمپلنت را با روش پانچ و بدون کنار زدن گسترده لثه در محل تعیین‌شده قرار می‌دهد.
قطعه ای است که بین پایه ایمپلنت و روکش دندان قرار می‌گیرد. این قطعه متناسب با شرایط فک و لثه بیمار طراحی می‌شود تا روکش ظاهر طبیعی‌تر و هماهنگی بهتری داشته باشد.
4. کاشت ایمپلنت
اگر بیمار استخوان کافی و شرایط مناسب داشته باشد، پزشک می‌تواند ایمپلنت، آباتمنت اختصاصی و روکش موقت یا دائمی را در یک جلسه قرار دهد. در این روش، بخش زیادی از درمان پیش از مراجعه بیمار با فناوری‌های دیجیتال برنامه‌ریزی می‌شود. آباتمنت اختصاصی (Customized Abutment) متناسب با شکل دندان و شرایط لثه طراحی می‌شود و می‌تواند ظاهر طبیعی‌تر و هماهنگی بیشتری با روکش ایجاد کند. استفاده از زیرکونیا نیز به ایجاد ظاهر طبیعی و سازگاری بهتر با بافت لثه کمک می‌کند.
