تفاوت ایمپلنت به روش دیجیتال با ایمپلنت معمولی

در این روش جایگاه ایمپلنت ها مبتنی بر طراحی روکش بوده، یعنی ابتدا محل و تعداد دندان‌ها مشخص می‌شود و سپس جایگاه ایمپلنت جهت ساپورت دندان‌ها تعیین می‌شود.

در این روش جراح ایمپلنت را در جایگاهی که به صورت فرضی درنظر گرفته قرار می‌دهد. این جایگاه ممکن است درست باشد ولی در زمان گذاشتن پروتز مشکلاتی ایجاد خواهد کرد.

در این روش نیاز به جراحی یعنی ( شکاف لثه – فلپ ) نیست و جراحی با استفاده از راهنمای جراحی که از قبل به کمک نرم افزارها طراحی شده، انجام می‌گیرد.

در این روش هیچ پیش بینی برای جایگاه پروتز انجام نمی‌شود و پروسه جراحی ایمپلنت تا تحویل پروتز در چند مرحله و چند جراحی که شامل باز و بسته کردن لثه هست، طی چند ماه انجام می‌شود

احتمال آسیب به عصب و ارگان‌های حیاتی در ایمپلنت به روش دیجیتال در حد صفر بوده و به کمک نرم‌افزارها موقعیت سه‌بعدی و دقیق ایمپلنت در استخوان، عمل و زاویه آن با سایر ایمپلنت‌ها به خوبی تعیین می‌شود.

در روش ایمپلنت معمولی فقط با دیدن عکس رادیوگرافی و شکاف لثه‌ها ایمپلنت در استخوان قرار می‌گیرد.
همچنین احتمال آسیب به ارگان‌های حیاتی مثل عصب ، سینوس و عروق خونی زیاد می‌باشد.

زاویه بین ایمپلنت‌ها در روش ایمپلنت دیجیتال از نظر موازی بودن جهت ساپورت پروتز قالب کنترل است.

در ایمپلنت معمولی کنترل زاویه‌‌ی بین ایمپلنت‌ها و ریشه دندان‌ها فرضی بوده و هیچگاه نمی‌تواند دقت کافی داشته باشد.

در ایمپلنت به روش دیجیتال با توجه به داشتن استخوان عکس لثه و دندان‌ها ( اسکن داخل دهانی ) در واقع جزئیات فک بیمار در اختیار دندانپزشک قرار می‌گیرد تا آزمایش خطا به صورت مجازی در نرم‌افزارها انجام گیرد و از بروز در هنگام جراحی خطا پیشگیری شود.

در روش ایمپلنت معمولی داشته‌های دکتر در خوشبینانه ترین حالت یک کست و یک عکس دو بعدی از وضعیت استخوان بیمار(opg) می‌باشد .

بنابراین جایگاه ایمپلنت مشخص شده به وسیله رادیولوژیست با مسیر قراردادن ایمپلنت توسط جراح متفاوت است.

در ایمپلنت به روش دیجیتال بیش از 90 درصد، از جراحی‌های پیوند استخوان غیرضروری جلوگیری می‌شود. به عنوان مثال با قراردادن ایمپلنت در یک موقعیت مطلوب از حداقل استخوان، حداکثر استفاده می‌شود.

اغلب در روش ایمپلنت معمولی نیاز به جراحی‌های تهاجمی می‌باشد که عوارض بعد از آن شامل درد، خونریزی ، ورم ناحیه و آسیب به اندام‌های حیاتی دیگر است ضمن اینکه ریسک جراحی بسیار بالا می‌باشد.

در ایمپلنت به روش دیجیتال ما قادریم حتی در یک جلسه علاوه بر گذاشتن ایمپلنت ، پروتز بیمار را تحویل دهیم اما باید بدانیم که این کار بستگی به شرایط استخوان بیمار دارد.
اگر استخوان شرایط مطلوب را نداشت باید تحویل پروتز حداقل دو ماه به تاخیر بیفتد. اگر شرایط استخوان مطلوب باشد به کمک نرم‌افزاهای دیجیتال از صفر تا صد کار شما یک روزه انجام خواهد شد.

پروسه کار در روش ایمپلنت معمولی به طول معمول 2 تا 4 ماه طول می‌کشد. و شرایط استخوان بیمار بعد از جراحی با مراجعات مکرر و گرفتن عکس‌های پی در پی بررسی می‌شود.

پروتز متکی بر ایمپلنت در روش دیجیتال بر روی آباتمنت‌های فلزی بارگذاری نمی‌شود بلکه از یک بیس تیتانیومی استفاده می‌شود و مابقی از جنس زیرکونیا می‌باشد که با فرم یک ریشه دندان از لثه‌ها خارج می‌شود.
با این کار اولا سیاهی فلز مشخص نمی‌شود، دوما به علت فرم ریشه مانندی که زیر لثه‌ها ایجاد شده امکان گیر مواد غذایی بسیار کاهش می‌یابد.

ایمپلنت به روش دیجیتال اغلب به صورت اسکروتایپ بوده و به هنگام خروج روکش از لثه‌ها شکل و ابعاد یک دندان طبیعی را به خود می‌گیرد و هیچگونه اضافات سمان در اطراف ایمپلنت دیده نمی‎شود.

در ایمپلنت معمولی نیاز به سمان دارد به همین علت اضافات سمان در زیر لثه باقی‌می ماند که 67 درصد سبب بیماری لثه اطراف ایمپلنت می‌شود.

در روش دیجیتال تراکم هرچقدر به رنگ طوسی نزدیکتر باشد ایمپلنت محکمتر خواهد بود. استخوان از نظر تراکم بررسی می‌شود و ما می‌توانیم میزان محکم شدن ایمپلنت را پیش بینی نماییم.

در ایمپلنت به روش معمولی میزان محکم شدن ایمپلنت در استخوان پیش بینی نمی‌شود.

در سیستم‌های مختلف ایمپلنت احتمال شل شدن پیچ اتصال به ایمپلنت وجود دارد.در روش دیجیتال پیش بینی این مساله شده ، محل دقیق اسکرو مشخص می‌باشد و قادریم با مقداری تنظیمات اولیه و بدون هیچگونه ضربه به تاج دندان و یا بی حسی برای بیمار، پیچ مربوطه را سفت یا تعویض کنیم.

در روش معمولی یا به کمک دستگاهی به نام ارچ کراون تاج دندان را با ضربه از آباتمنت جدا کرده یا با برش دادن تاج را خارج می‌کنند. با این کار دیگر روکش قابل استفاده نیست و باید مجددا اقدام به ساخت روکش جدید نماییم.